ÇAĞIMIZIN HASTALIĞI: RUH YORGUNLUĞU

YORGUNUM, YORGUNSUN, YORGUN

      Stres eşiğimin yükselmesiyle doğru orantılı ruh yorgunluğu, bugünlerde çok hissettiğim bir duygu. Her şey öf pöf geliyor. Her şeye daha tahammülsüz, daha sinirli oluyorum, insanları kırmamak için bunu frenlemeye çalıştığımdan da balatalar eskidi artık. (100000 bakımına ihtiyaç var sanırım) Valiz topla, valiz boşalt, eve gel, oturamadan başka bir yere git, insanlarla iletişim kurmak zorunda olmak (sanırım bazen insan sevmiyorum ben, aaa o kadar sosyal kızsın falan her zaman olmuyor, sanırım taşınma sebeplerimden biri de bu)

     Nasıl başetsem? Çoğu zaman bir şeyleri atlatabilirken, bu ara atlatamıyorum, tıkandım resmen. İçimdeki egzoz gibi oturan dumanı belki bir miktar atabilirim diye yazıyorum. yapılmak istenen çok şey, bunların % 90 ına ya yapacak vakit bulamamak ya da yapma isteğimin olmaması beni sıkıyor. Eskiden herşey ne kolaydı, acaba bu çalışma hayatının vermiş olduğu da bir yorgunluk mu?

    Kiminle konuşsam, ne yapsam gitmiyor içimden bu karanlık his. Bağırmak, bağırmak, bağırmak istiyorum.
    Ya da 3 gün uyusam uyusam uyusam... (öff bu 3 lemeler de baydı heee!)

    Sanırım dinlenmeye ihtiyacım var, ama nasıl dinlenmek... kendimi dağa taşa denize göle vurayım en iyisi...