YAZDIKÇA GELİŞECEK

      Zor günlerden geçiyorum. Yazmaya ihtiyaç hissediyorum. Geçen gün internette bir arkadaşım "Okumayı yazmak için öğrendik, yazamadığımız için böyle oluyor" yazmıştı. O kadar hak verdim ki. Hayat bir alma verme döngüsü. Okuyorum, anlatamıyorum. Okuyorum, yazamıyorum. Hal böyle olunca hep bir tıkanıklık hissiyatı.

     Nasıl da üstüne geldi Jamie Cullum'un "Next Year, Baby" şarkısı. Bu şarkıyı 6 yıldır dinliyor ve seviyorum. Demek ki yapmam gerekenleri 6 yıldır çok net bir şekilde erteliyorum. Ne güzel bir yüzleşme bu. İşte ertelemelere bir son vermek için yazıyorum. Aslında bu yazıların yayınlanmasını istiyorum. Öyle her mutlu anını, bebişini kocişini paylaşan biri değilim. Hatta özellikle anneler günü, babalar günü gibi özel günlerde annesini babasını kaybetmiş insanları da düşünerek bir şey paylaşmamaya özen gösteriyorum. En nihayetinde hepsi gapitalizmin bir oyunu deel mi hehehehe

    Yazı yazmanın da tıpkı gitar çalmak gibi yazdıkça gelişeceğine inanıyorum. En önemlisi de içimdeki tıkanıklık hissini bir nebze yok ediyor. Kendimi, sanki bir nasırıma masaj yaparak onun yumuşamasını sağlamışım gibi hissediyorum. Yazılarımın bir nebze bireysel olmasından rahatsızlık duysam da, kendimden yola çıkmanın bir zararı olmadığını düşünüyorum. Sonuçta bir başka durumu bile yazsak hep kendimizden yola çıkarak yazmıyor muyuz? Bunu da en çok anneler yapıyor. "Uyku Eğitimi" ile ilgili bilgi verirken bir bakmışız kendi çocuğunun nasıl da minnoş minnoş uyuduğundan, ya da uyumasa bile bir başka şeyi harika yaptığından bahsetmiyor mu? Yemezler anacım.

   Sonuç olarak kendimi rahatlatmaya, daha iyi hissetmeye herkes kadar hakkım var. Bu içe kapanıklık hali yetti gari.

Sevgi, saygı ve umutla